Logo

depresja - leczenie

Jak odzyskać sens życia, optymistyczne spojrzenie na rzeczywistość i radość z wykonywanych zadań?

 

Czym jest depresja?

 

Opisuje się ją jako niezwykle wyniszczającą chorobę, która jest przyczyną emocjonalnego bólu, poczucia bezradności, bezsilności i beznadziejności. To skrajnie pesymistyczne podejście komplikuje życie codzienne, rodzinne i zawo­dowe, zwiększa podatność na inne choroby, a czasem kończy się sa­mobójczą śmiercią. Osoba nią dotknięta jest dogłębnie przekonana, że nie podoła życiowym wyzwaniom, straciła radość i sens życia i znalazła się w pułapce bez wyjścia, ale depresję można skutecznie leczyć.

 

Depresja w  odczuciach klientów:


Czułem się jak zombiak, wszystko było mi obojętne – praca, dziewczyna, znajomi, nie chciało mi się nawet wyjechać w góry, co zawsze było moją pasją.

 

W pewnym momencie poczułam, że nie dam już rady: nocne wstawanie, ciągły płacz, dziesiątki w kółko powtarzanych czynności: pieluchy, butelki, spacery. To przytłaczające poczucie uwiązania i odcięcia od świata. I to dobijające poczucie winy: dlaczego nie potrafię cieszyć się z mojego dziecka, na które tak czekałam? Jestem straszną matką.

 

Nie wiem, co się ze mną działo. Nie wydarzyło się nic strasznego, wszystko toczyło się całkiem normalnie, a w pewnym momencie poczułem, że życie nie ma żadnego sensu.

 

Depresja w statystykach:


Jest powszechna. Źródła podają że o roku dotyka 10% populacji, a co piąta osoba cierpi na nią w którymś momencie swojego życia.

Może dotknąć każdego. Na depresję mogą chorować również dzieci i młodzież – szacuje się, że 8-10%. Uwaga! U dzieci choro­ba często pozostaje nierozpoznana, bo będąc w depresji zwykle nie są smutne! Najczęstszymi objawami tej choroby u dzieci i nastolatków są: rozdrażnienie i anhedonia (niezdolność do odczuwania radości).

Jest niebezpieczna. Szczególnie niebezpieczne są myśli samobójcze i pod żadnym pozorem nie można ich ignorować – szacuje się, że ok. 15% chorych z ciężką depresją popełnia udane próby samobójcze! 

Długotrwała. Nieleczona depresja może trwać wiele miesięcy. 

Depresja jest uleczalna. Cztery z pięciu osób, które poddają się kuracji, można wyleczyć nawet z głębokiej depresji! 

 

Mimo tego tylko jedna na trzy osoby, które są w depresji, szuka po­mocy!

 

Objawy:


Chociaż przyczyny, forma i podłoże depresji mogą być różne, u większości osób, które się z nią borykają można zauważyć następujące symptomy:

  • Skrajnie negatywne myślenie – przyszłość rysuje się w najczarniejszych barwach.
  • Utrata poczucia sensu życia – po co żyć?
  • Brak pozytywnych odczuć – nic nie cieszy, nawet to, co było wielką pasją lub hobby.
  • Wycofanie z życia towarzyskiego.
  • Obojętność.
  • Brak sił życiowych.
  • Napady lęku.
  • Zaburzenia snu.

 

 

Czym różni się depresja od normalnego smutku, żałoby, czy chandry?

 

Trzeba powiedzieć sobie jasno, człowiek jest istotą, która jest zdolna do odczuwania pełnego spektrum uczuć. Są sytuacje, w których zupełnie naturalnym jest odczuwanie smutku i głębokiego żalu –  żałoba po stracie bliskiej osoby, czasowe wycofanie się z życia towarzyskiego – na przykład po rozstaniu się z partnerem, czy poczucie chaosu, gdy wchodzimy w zupełnie nową rzeczywistość – koniec studiów i szukanie pracy, narodziny dziecka itp.

 

Depresja kliniczna różni się od normalnego smutku pięcioma aspektami:


• jest dużo bardziej bolesna,

• trwa dłużej,

• uniemożliwia normalne życie,

• niszczy życie emocjonalne (normalny żal też boli, ale jest nowym doświadczeniem emocjonalnym, które w końcu przyno­si uzdrowienie),

• zwykle jest czymś więcej niż tylko bolesnym doświadczeniem emocjonalnym; wiąże się z całym zespołem objawów, które za­burzają życie towarzyskie, procesy myślowe, funkcje biologicz­ne i powodują zmiany w zachowaniu.

 

Różne oblicza depresji.


Chociaż depresja jest pojęciem bardzo rozległym – u każdego chorego może mieć zupełnie inny przebieg i objawy, to można wyróżnić trzy podstawowe jej rodzaje:

 

Depresja psychologiczna. Cechuje się tym, że jej podłożem jest psychologiczna reakcja na zmiany zachodzące w otoczeniu danej osoby. Czynnik może być nagły i oczywisty – rozpad związku, utrata pracy, śmierć bliskiej osoby, lub podstępny i działający przez dłuższy czas – poczucie utraty miłości i bliskości partnera, utrata sensu życia itp. Ten rodzaj depresji wywołuje jedynie objawy psychologiczne (emocjonalne) , nie zmienia natomiast biologicznych funkcji organizmu. Chory zwykle odczuwa: smutek i rozpacz, rozdrażnienie, apatię i brak motywacji, poczucie winy, ma skrajnie negatywne myśli, niską samoocenę oraz myśli samobójcze.

 

 

Depresja biologiczna jest skutkiem zmian biologicznych w organizmie. Chory zazwyczaj nie rozumie, co się z nim dzieje, bo w jego życiu nie było wydarzeń, którym można by  przypisać tak drastyczne pogorszenie samopoczucia. Zwykle też objawy bardziej związane są z nieprawidłowym funkcjonowaniem organizmu, niż zmianami emocjonalnymi. Czestymi objawami są: zaburzenia snu – chory nie może spać lub śpi bardzo długo, zaburzenia łaknienia, zmęczenie i brak energii do działania, zanik popędu seksualnego, niezdolność do odczuwania radości (anhedonia).

 

Depresja psychologiczna z objawami biologicznymi (mie­szana). Bardzo wiele osób choruje na tę odmianę depresji. W tych przypadkach objawy pojawiają się w związku z reakcją psychologiczną na jakieś wydarzenia, ale obok symptomów emocjonalnych występują też fizjologiczne.

Designed by: Red Zeppelin